देवदास
फेरी पनि सुन
कुरुक्षेत्रको युद्दमा 
तिमीले कहिल्यै जितेका छैनौ
कहिल्यै तिमीले जित्नेपनि छैनौ
त्यै भएर म भन्दै छु
ए महाराज धृतराष्ट्र,
श्रीपेच फुकाल
राजा भएर दरबार भित्र बस्नु मात्र त हो
तिमीले केही देख्न सक्दैनौ
तिमी त आखीर अन्धो छौ
केहि बुझ्न सक्दैनौ
तिमी त आखीर अबुझ छौ
केहि अनुभव गर्न सक्दैनौ
तिमी त आखिर
अचेतनामा छौ
सक्छौ भने दृष्टी लगाउ
यतीबेला ,
गाँउ गाँउ जलेको छ
शहर शहर जलेको छ
गल्ली गल्ली जलेको छ
सडक सडक जलेको छ
सत्यको खातीर
पुरै देश जलेको छ ।
देख्न सक्दैनौ भने
सन्जय लाइ सोध
कुरुक्षेत्रमा के भएको छ ?
के हुँदैछ ?
र के हुनेवाला छ ?
फेरी सल्लाह लेउ सन्जय सँग
तिम्रो सन्जयले जे भन्छन त्यही मान
किनकी ,
सत्यबादी सन्जयले पनि भन्नेछन
ए महाराज धृतराष्ट्र,
श्रीपेच फुकाल ।
सयौं छोर भएकोमा गर्व नगर
दुर्योधनको विश्वास नगर
पाण्डव सँग तिम्रो कदापी जीत हुदैन
पाण्डव भनेका सत्य हुन
सत्य भनेका श्रीकृष्ण हुन
श्रीकृष्ण भनेका संसार हुन
तिमी संसारलाइ लत्याउन नखोज
घरभित्र सकुनीलाइ पालेर
सकुनीको तालमा नलाग
कौडामा सँधैभरी युधिष्टीरहरु हार्दैनन्
युधिष्टीर भनेको धर्म हुन
धर्मलाइ नलत्याउ ।
तीमीले देखेका छौ ?
भिष्म पिताम्ह कसरी ढले ?
गुरु द्रोण कसरी शिस्यसँग हारे ?
अनि
दुर्योधनको कुन नियती भयो ?
सुन,
सोच,
बुझ
आफुलाइ बचाउन चाहन्छौ भने
ए महाराज धृतराष्ट्रं,
श्रीपेच फुकाल
समयले ,
एक पटक पर्खन्छ
दुइ पटक पर्खन्छ
तर
सँधैभरी पर्खदैन
समयले ,
एक पटक साथ दिन्छ
दुइपटक साथ दिन्छ,
तर सँधैभरी साथ दिंदैन
होस गर,
आफु रहनु छ भने
गलहत्याउ
दरबार बाट सकुनिहरुलाइ
त्यागीदेउ
पापी दु्रयोधन र दुस्सासनलाई
पण्डवले भनेको मान
गान्धारीले भनेको सुन
संजय माथी बिश्वास गर
हैन भने त्यो बेला
तिमीले पछुताउन पनि पाउदैनौ
जुन बेला कुरुक्षेत्रका योद्धाहरुले
तिम्रो दरबार ढलाउने छन
जुन बेला तिम्रो शिरबाट
जर्बजस्ती श्रीपेच खोस्नेछन
त्यै भएर
म फेरी अन्तिम पटक भन्दैछु ।
ए महाराज धृतराष्ट्र,
श्रीपेच फुकाल
श्रीपेच फुकाल
श्रीपेच फुकाल
गएका महिनाहरु:
