ऋतुराज
शेरे डडेल्धुरालाई कत्रो आपद् ? राजा, गिरिजा र प्रचण्ड तीनैजनाले उनलाई प्रताडित गरेछन् । राजाले पटक-पटक धोका दिए, गिरिजाले पार्टीबाट निकाले र प्रचण्डले बाटोमा धराप थापे । एउटा मान्छेलाई यहाँभन्दा बढी प्रताडना अरू के हुनसक्छ ? वास्तवमा राजाले धोका दिँदा उनी उतिबेलै सेन्टीफ्लाट हुनुपर्ने हो, गिरिजाले पार्टीबाट घोक्राउँदा उतिबेलै सडकछाप हुनुपर्ने हो र प्रचण्डले बाटोमा धराप थाप्दा उतिबेलै चिलिम्च्वाँट हुनुपर्ने हो । धन्य सबैबाट सकुशल बचेर अहिले राजनीतिको यो कगारमा आइपुगेका छन् । सफलताको जँघार तर्दैछन् । राजतन्त्रात्मक लोकतन्त्रमा हिँड्दैछन् । तर भन्नका लागि लोकतान्त्रिक गणतन्त्र भन्दैछन् । मान्छे भएपछि संर्घष गर्नुपर्छ, मृत्युलाई पनि जितिन्छ भन्थे बुढापाकाले । उनले पनि जित्दै आएका छन् । राजाले र अमेरिकाले साथ दिए फेरि एकपल्ट राजतन्त्रात्मक लोकतन्त्रको नाइकेको रूपमा बस्छन् -बस्छन् । सिंहबहादुरको कुर्चीले उनलाई बोलाएको छ । शेरबहादुर देउवा नेपालका मिनी गणेशमान हुन् । सुदूर पश्चिमको विकट गाउँमा जन्मेको छाउरो मुलुक हाँक्ने हैसियतमा पुगे । हाँकेर देखाए । राजाले धोका दिँदा हिम्मत हारेनन् । गिरिजाले पार्टीबाट निकाल्दा हरेश खाएनन्, प्रचण्डले धराप विछाउँदा मृत्युसँग डराएनन् । यिनी नभाको लौह पुरूष को हुनसक्छ १ पक्का स्पात हुन् यिनी । डडेल्धुराले वास्तवमा यस्तो सपूत आफ्नो माटोमा जन्माएछ, जुन माटोलाई निदारमा लगाउनै पर्छ नेपाली जनताले । हुनत सबै बुझकारी कहाँ छन् र ? चाँदनीमा पनि कालो घेरा हुन्छ रे । त्यत्ति घेरा हेरेर सिंगो चन्द्रमालाई नराम्रो देख्ने आँखा पनि मुलुकमा थुप्रै छन् । कसैले संसद्लाई लगेर शेरेले राजालाई बुझायो भने । आफू प्रधानमन्त्री भएको बेला महाकाली प्याकेज लगेर भारतलाई बुझायो पनि भने । आफ्नै कार्यकालमा माओवादीलाई जनयुद्ध गर्न बाध्य पार्‍यो भने । पार्टर्ीीmोर्‍यो भने । पजेरो भित्र्याउन भन्सार सुविधा दियो भने । दरबारलाई तलब भत्ता बढायो पनि भने । के-के भने के-के । पात छामेर रूख, रूख छामेर बगैचाको अनुमान गर्नेहरूले जस्तो पनि गर्छन् । तिनीहरूको कुरा सुन्न थाल्ने हो भने सद्दे मान्छे पनि पागल हुन्छ । वास्तवमा उनले देश, जनता, सिद्धान्त कसैलाई पनि धोका दिन सक्तैनन् । बस् १ उनले धोका खानमात्र सक्छन् । राजा, गिरिजा र प्रचण्डले उनलाई धोका, घोक्रेठ्याक र धराप दिएको गुनासो उनले वीरगञ्जमा गएर कार्यकर्तालाई पोखे । त्यो पोखेको दिन हो विक्रम सम्वत् २०६३ साल भदौ १५ गते बिहीबार । त्यसो त यस्तो वह पोखेको यो पहिलोपटक भने हैन । राजालेे धोका दिँदासाथै आफूमाथि धोका भएको करा लट्पटाउँदो ज्रि्रोले भनेकै हुन् । गिरिजाले घोक्रेठ्याक लगाउँदा उछिट्टँिदै पर हुत्तिएर ठडिएपछि औंला ठड्याउँदै भनेका हुन् र प्रचण्डले धराप विच्छाउँदा पनि प्रचण्डको टाउको ल्याउनेलाई इमान तोकेकै हुन् । त्यसैले वीरगञ्जमा गरेको गुनासो पहिलो हैन । तीनतिरबाट तीन हण्डर खाँदा को चुप लाग्न सक्छ र १ तर, कुरा के चाहीँ हो भने उनले यस्तो डरलाग्दो धोका दिने, घोक्रेठ्याक लगाउने तथा धराप विच्छाएर सिध्याउन खोज्ने महादुश्मनसँग उनी सचेत् हुनर्ैपर्छ । नत्र फेरि पनि त्यस्तो अवस्था दोहोरिन सक्छ । उनी अब त्यस्तो मर्ुखता गर्ने पक्षमा छैनन् र कार्यकर्तालाई पनि जोगाउनु उनको कर्तव्य भएकोले यतिबेला वीरगञ्जबाट खबरदारी दोहोराउन शुरू गरेका छन् ।
खबरदारीको कुरा गर्दा के याद आयो भने नागरिक समाजले कता-कता खबरदारी सभा, खबरदारी जुलुस, खबरदारी लेखन, विचार गोष्ठी अन्तरक्रिया गर्दै आएका छन् । कतिले त कविता छाप्ने, पम्प्लेट र्छर्ने पनि गरेका छन् । त्यो केका लागि भने सात दलको सरकार राजतन्त्रात्मक लोकतन्त्रको बाटोहुँदै राजतन्त्रमा नजाओस् र लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको बाटोहुँदै गणतन्त्रमा जाओस् । त्यस्तो उद्देश्य राखेर नागरिक समाजले खबरदारी गर्दै आएका छन् । तर, खबरदारी गर्नुपर्ने कुरा त अर्कै रहेछ । राजा, गिरिजा र प्रचण्डबाट सावधान भन्नुपर्ने रहेछ । एउटाले धोका दिन्छ, अर्कोले घोक्रेठ्याक लगाउँछ र तेस्रोले बाटोमा धराप थाप्छ । त्यसैले अब देउवाले जस्तै नागरिक समाजले पनि तीन तत्वबाट सावधान हुन खबरदारी गर्नुपर्ने देखियो ।
थुप्रै मान्छेले भन्दैछन्- नेपाली कांग्रेस र प्रजातान्त्रिक एउटै हुनर्ुपर्छ । ती थुप्रैहरू वास्तवमा बेकुफ हुन् । बेकुफमात्रै हैन, महावेकुफ हुन् । पार्टर्ीीकन एक हुने १ अलग भएर भा छ के र १ एउटै भए के हुन्छ - तातो न छारो १ बाँचुञ्जेल गिरिजाले सभापति छाड्ने हैनन् । मर्ने ठेगान छैन । सभापति भएको मान्छे घटुवा हुन नेपाली कांग्रेससँग मिल्ने १ फेर के ठेगान् गिरिजाले घोक्रेठ्याक लगाउन्नन् भन्ने १ कसले लिन्छ ग्यारेन्टी - त्यसैले पार्टर्ीीक हुने हल्ला हावादारी हल्ला हो । त्यही हल्ला सुनेर मान्छे वेकुफ बन्दैछन् । पार्टर्ीीmुटेर दर्ुइटा त के तीनओटा भएको भए पनि यतिबेला सरकारमा जान्थ्यो । इन्द्रेको बाबु चन्द्रेले रोक्न सक्थेन । जति चिरा भएपनि सरकारमा जान पाइन्छ भने मिल्नुभन्दा फुट्नु जाति भएन १ सातको ठाउँमा आठ हुन्थ्यो । मन्त्रीको भाग बेसी पाइन्थ्यो । त्यसैले पार्टर्ीीक हुने कुरा असंभव हो ।
गिर्जाबाबु प्रधानमन्त्रीको हैसियतमा विहीबार अपरान्हपछि लुत्त राजदरबार गए । गएको थाहा भयो । किन गएको कसैलाई थाहा भएन । फर्केको थाहा भयो के गरेर फर्केको थाहा भएन । गिरिजाको ठाउँमा देउवा गएको भए लौ लोकतन्त्र बुझाउन गयो भनेर झेली पिट्थे । उतिबेला बुझाउनु पर्ने आवश्यकता थियो । नत्र प्रचण्डले भ्याइसकेका थिए । उनले विछाएको धरापले राजदरबारभन्दा अन्यत्र हिंड्ने बाटै समाप्त भएको थियो त नबुझाएर के गर्नु १ चलाउन सकिएन, प्रचण्डलाई दिन पनि मनले मानेन । गिरिजासँग पुरानो तुष चुलिएको थियो, सोध्ने कुरै भएन । फेरि बोलचालै कहाँ थियो र १ प्रधानमन्त्री भयो भनेर डहन भएको थियो उनलाई । हान्ने राँगाले झैं यामान्का आँखा बनाएर हर्ेर्थे । त्यसैले बुझाइयो । के गल्ती गरियो र १ उनले पार्टर्ीीट घोक्राउँन हुने, देउवाले माओवादीले किनारा लगाइसकेको, राजधानीको रिङरोड भित्र खुम्चेको संसद्लाई बुझाउन नहुने - नत्र, अहिले मन्त्रीमण्डलमा जान पाइन्थ्यो १ यति छिट्टै सत्तामा जान पाइन्थ्यो । खुइलिएको सांसद नयाँ भएर हिँड्न पाउँथ्यो । बरू त्यतिबेला बुझाएकोमा धन्यवाद दिनर्ुपर्छ छ दलले । हो कि हैन हो । हैन भन्ने को ?????